Η εφημερίδα Scotsman εκδόθηκε για πρώτη φορά στο Εδιμβούργο στις 25 Ιανουαρίου 1817. Παρόλο που το σιδηροδρομικό δίκτυο επεκτάθηκε κατά τη δεκαετία του 1840, λίγες εφημερίδες αρχικά χρησιμοποιούσαν τους σιδηροδρόμους για τη διανομή λόγω των υψηλών χρεώσεων μεταφοράς. Αυτό άλλαξε το 1855 όταν καταργήθηκε ο φόρος γραμματοσήμου για τη διαφήμιση και τις εφημερίδες. Οι ιδιοκτήτες της The Scotsman τότε συμφώνησαν με τις σιδηροδρομικές εταιρείες της Σκωτίας, σύμφωνα με την οποία πλήρωναν οι ίδιοι τα έξοδα μεταφοράς, δημιουργώντας ουσιαστικά μονοπώλιο διανομής μέσω σιδηροδρόμου για την εφημερίδα. Η κυκλοφορία αυξήθηκε γρήγορα καθώς έγινε διαθέσιμη σε όλη σχεδόν τη Σκωτία, φτάνοντας περίπου τις 40.000 αντίτυπα ημερησίως στις αρχές της δεκαετίας του 1870.

Αυτή η αύξηση στην κυκλοφορία και τα κέρδη ενθάρρυνε την πιο αποτελεσματική χρήση του σιδηροδρομικού δικτύου για τη διανομή. Οι εκδότες συνήψαν συμφωνία με τη Βόρεια Βρετανική Σιδηροδρομική Εταιρεία για την παροχή υπηρεσίας ταχείας εφημερίδας νωρίς το πρωί, χρησιμοποιώντας ειδικά βαγόνια για τη μεταφορά φρεσκοτυπωμένων αντιτύπων από το Εδιμβούργο στις 04:00 προς τη Γλασκώβη για περαιτέρω διανομή στα πρώτα πρωινά τρένα. Καθώς η κυκλοφορία συνέχισε να αυξάνεται, το 1899 εισήχθη μια επιπλέον ταχεία εφημερίδα για τη μεταφορά της εφημερίδας στο Χόουικ κάθε πρωί, συνδεόμενη με το επιβατικό τρένο των 06:00 προς το Ρικάρτον. Αυτό επέτρεψε σε πόλεις στο βόρειο τμήμα της Αγγλίας, όπως το Χέξαμ, το Λάνγκολμ, το Κάραϊλ και το Νιούκαστλ, να λαμβάνουν νωρίς τις παραδόσεις, αυξάνοντας περαιτέρω την κυκλοφορία.

Οι ειδικές ταχείες εφημερίδες Scotsman λειτουργούσαν για περισσότερα από 70 χρόνια μεταξύ Εδιμβούργου και Γλασκώβης, με την τελευταία υπηρεσία να λειτουργεί περίπου στα μέσα της δεκαετίας του 1940 υπό τη LNER, και η φύση της λειτουργίας άλλαξε ελάχιστα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Κάθε πρωί, δέματα εφημερίδων που έφευγαν από τις πιεστήριες στις 04:00 μεταφέρονταν στον σταθμό Waverley του Εδιμβούργου και φορτώνονταν σε δώδεκα ειδικά βαγόνια «Ειδικής Ταχείας» βαμμένα με τα χρώματα της Scotsman. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, οι συσκευαστές συγκέντρωναν μεμονωμένα πακέτα για κάθε προορισμό, τα οποία πετάγονταν στους σταθμούς κατά μήκος της διαδρομής. Σε αυτές τις ενδιάμεσες στάσεις, το τρένο επιβραδυνόταν περίπου στα 16 χλμ/ώρα για να επιτρέψει στα πακέτα να προσγειωθούν με ασφάλεια στην αποβάθρα.

Υπό τη LNER, τα ειδικά βαγόνια εφημερίδων ξαναβαφτήκαν από το χρώμα North British Railway Coach Lake στο γνώριμο φινίρισμα ξύλου τικ βαμμένο από τη LNER, με τα άκρα βαμμένα μαύρα μετά το 1925. Η δοκός και τα κέντρα των τροχών Mansell έλαβαν επίσης το βαμμένο φινίρισμα τικ, ενώ ο μηχανισμός κύλισης βάφτηκε μαύρος. Η επένδυση των πάνελ ακολούθησε την τυπική πρακτική της LNER σε κίτρινο χρώμα πρίμουλας, και το εμβληματικό λάβαρο της The Scotsman εμφανιζόταν και στις δύο πλευρές, με έμβολα αγκαθωτού γαϊδουράγκαθου σε κάθε άκρο του βαγονιού.