Για να εφοδιαστεί το νέο τμήμα προς το Άιλσμπερι, η Μετροπολιτική Σιδηροδρομική Εταιρεία παρήγγειλε 32 τετράτροχα βαγόνια από την Cravens, τα οποία τέθηκαν σε λειτουργία το 1892. Προοριζόμενα να εξυπηρετούν τόσο το Άιλσμπερι όσο και το Τσέσαμ, το οκταβαγόνιο συρμό χωρίστηκε σε δύο σετ των τεσσάρων, το καθένα αποτελούμενο από ένα βαγόνι 2ης θέσης με φρένο, ένα 1ης θέσης, ένα 3ης θέσης και ένα 3ης θέσης με φρένο. Τα δύο σετ χωρίστηκαν ανάμεσα στο βαγόνι 3ης θέσης με φρένο και στο βαγόνι 2ης θέσης με φρένο, και όλα τα οκτώ σετ κυκλοφορούσαν στο πρόγραμμα μέχρι το 1905, όταν πωλήθηκαν στη Σιδηροδρομική Γραμμή Γουέστον, Κλέβετον και Πόρτισχετ και στη Σιδηροδρομική Γραμμή της Κοιλάδας Νιντ. Τα υπόλοιπα διατηρήθηκαν από τη Μετροπολιτική ως εφεδρικό υλικό.

Η γενική εμφάνιση του υλικού ήταν με σώματα από βερνικωμένο τικ, με τις δοκούς βάσης και τα μπροστινά πλαίσια βαμμένα στο ίδιο χρώμα και τα μηχανικά μέρη κάτω από τη δοκό βάσης βαμμένα μαύρα. Στα οχήματα πρώτης θέσης, το πάνω τμήμα του σώματος πάνω από τη μέση ήταν λευκό κάτω από το βερνίκι, δίνοντας μια κρεμώδη απόχρωση. Οι ζάντες των τροχών Mansell ήταν επίσης βαμμένες στο ίδιο χρώμα. Οι οροφές ήταν βαμμένες λευκές ή υπόλευκες, μαζί με όλα τα εξαρτήματα της οροφής.

Τα διακοσμητικά καλούπια του σώματος ήταν γενικά τονισμένα με χρυσό ή κίτρινο σαν άχυρο, εκτός από τα πάνω πάνελ πρώτης θέσης, που είχαν περίγραμμα σε ανοιχτό γαλάζιο με ακόμα λεπτότερη γραμμή σε κόκκινο-πορτοκαλί. Όπου ήταν δυνατό, τα γράμματα στα βαγόνια που έδειχναν τον αριθμό και την επιγραφή ήταν τοποθετημένα συμμετρικά, με τα σημάδια της θέσης στο κέντρο των θυρών. Το οικόσημο της Μετροπολιτικής τοποθετούνταν είτε κάτω από τον αριθμό του οχήματος είτε στο κέντρο κάτω από την επιγραφή της εταιρείας, αν αυτή εμφανιζόταν σε ένα πάνελ στη μέση.